Nasi Seniorzy

aktualizacja: 7 marca 2008

redakcja: Lubomir Skowroński, Tadeusz Radzio

Zygmunt Jerzy Syrokomski

aktualizacja: 10 maja 2010 r.

Do 10 maja 2010 r. naszym najstarszym Seniorem w Kole Wychowanków był Zygmunt Jerzy Syrokomski. Urodził się 23 lutego 1908 roku w Warszawie. Maturę zdał w 1929 roku. W latach 1920–1932 należał do szkolnej 17 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Jakuba Jasińskego, w której pełnił funkcje zastępowe i przybocznego. W 1938 roku ukończył studia pedagogiczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Swoje życie zawodowe i społeczne związał głównie z młodzieżą harcerską i szkolną. W okresie okupacji działał w Szarych Szeregach i w Armii Krajowej. Po wojnie nadal był działaczem kulturalnym, kombatanckim i turystycznym.

Był aktywnym współuczestnikiem reaktywowania Koła Wychowanków oraz pierwszego Zjazdu Koleżeńskiego w 1958 roku. Był wieloletnim członkiem Zarządu Koła, był także przez pewien czas jego przewodniczącym. Więcej szczegółów z Jego życia i przejawianej aktywności społecznej na rzecz Koła Wychowanków można znaleźć w biogramie znajdującym się w II tomie Monografii Szkoły oraz w biuletynach „Ławy Skrzypią”. Zarząd Koła Wychowanków, chcąc uhonorować swojego zasłużonego Członka, zorganizował w 2005 roku spotkanie okazjonalne z szacownym Jubilatem, na którym wręczono mu laurkę autorstwa naszego kolegi Bohdana Wróblewskiego (matura 1951), znanego artysty grafika polskiego. Laurka została podpisana przez koleżanki i kolegów z różnych roczników obecnych na tym spotkaniu. Na zakończenie uroczystości wykonano pamiątkowe zdjęcie z dostojnym Jubilatem (poniżej).

Od lewej siedzą: Dyrektor Henryk Sowiński, Kazimierz Skrobik (matura 1939), Zygmunt Syrokomski (matura 1929) – Jubilat, Ryszard Broda (matura 1966) – Przewodniczący Zarządu Koła Wychowanków, Małgorzata Cydejko (matura 1973). Od lewej stoją: Zbigniew Suchenek (matura 1953), Bohdan Wróblewski (matura 1951), Jerzy Lachowicz (matura 1939), Antoni Dąbrowski (matura 1959), Mieczysław Gajda (matura 1951) z portretem Jubilata, Lubomir Skowroński (matura 1952), Jolanta Kazanowska (matura 1960), Tadeusz Radzio (matura 1952), Filip Trzaska (matura 1938) z laurką podpisaną przez koleżanki i kolegów, Andrzej Siekierski (matura 1938).

23 lutego 2008 r. Zygmunt Syrokomski obchodził swoje setne urodziny – relacja z uroczystości znajduje się tutaj.

Edward Rużyłło

aktualizacja: 16 lutego 2009 r.

Edward Rużyłło, rocznik maturalny 1929, do 16 lutego 2009 r. należał do grona najstarszych Seniorów naszego Koła Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława IV. Urodził się na Ziemi Lubelskiej 13 października 1909 r. w Kościaszynie, obecnie powiat Hrubieszów. W czasie uczęszczania do Gimnazjum angażował się czynnie w życie kulturalne szkoły przez udział w zespołach muzycznych, kółku teatralnym, a także pełnił funkcję chorążego w poczcie sztandarowym. Po maturze podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, jednocześnie był elewem Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. W 1935 r. po otrzymaniu dyplomu lekarza i stopnia ppor. pracował jako lekarz w placówkach cywilnych (Szpitale Ujazdowski i Sióstr Elżbietanek w Warszawie) i wojskowych (32 pp w Modlinie), był instruktorem w Szkole Podchorążych Sanitarnych.

Kampanię wrześniową 1939 r. przeszedł na południu Polski jako zastępca dowódcy kompanii sanitarnej Armii Karpaty, po której wraz z innymi żołnierzami przedarł się na Węgry gdzie został internowany. Potem przez Jugosławię dotarł do Francji, po weryfikacji otrzymał przydział do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego jako d-ca kompanii szkolnej. W 1940 r. po kapitulacji Francji znalazł się w Anglii, pracował w Military Hygiene School, potem był naczelnym lekarzem w 14 pułku ułanów jazłowieckich i z-cą szefa sanitarnego 1 Dyw. Pancernej gen. St. Maczka, z którą później w 1944 r. brał udział w walkach we Francji, w Belgii i Holandii. Po ukończeniu w 1943 r. Wyższej Szkoły Wojennej w st. kapitana był, do wypadku w czasie skoku treningowego, w Polskiej Brygadzie Spadochronowej. Od listopada 1944 r. był d-cą 300-osobowej kompanii sanitarnej w 4 Dyw. Grenadierów w Szkocji.

W 1946 r. wrócił do kraju, po przykrościach i pokonaniu trudności jakie stwarzały władze, podjął początkowo bezpłatnie pracę jako asystent-wolontariusz w II Klinice Chorób Wewnętrznych UW. Od 1948 r. pracował w I Klinice Chorób Wewnętrznych AM w Warszawie jako st. asystent, potem adiunkt i docent. W 1951 r. uzyskał doktorat, w 1954 habilitację, w 1963 tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1980 tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1955-1963 był specjalistą krajowym w zakresie chorób wewnętrznych, a od 1958 do 1970 r. kierownikiem II Kliniki Chorób Wewnętrznych Studium Doskonalenia Lekarzy AM w Warszawie. Czynnie włączył się w organizowanie specjalistycznych poradni i przychodni oraz kształcenie kadr lekarskich, był dyrektorem Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. W latach 1980-1983 był doradcą min. zdrowia Kuwejtu do spraw kształcenia podyplomowego lekarzy. Aktywnie uczestniczył w konferencjach międzynarodowych poświęconych alergologii, endokrynologii i gastroenterologii. Jest autorem 285 publikacji i książek z zakresu medycyny. Posiada tytuły doktora honoris causa Polskiej Akademii Medycyny i AM w Poznaniu. Uhonorowany został wieloma orderami i odznaczeniami krajowymi i zagranicznymi, wojskowymi i cywilnymi, otrzymał wiele nagród i wyróżnień. Więcej szczegółów z bogatej biografii naszego Kolegi można znaleźć w II tomie Monografii Szkoły (na stronach 367-369) oraz w biuletynie „Ławy skrzypią” pt. „Witaj Szkoło Witaj Koło 2007”.

Bohdan Bartosiewicz

aktualizacja: 20 sierpnia 2007

Bohdan Bartosiewicz, rocznik maturalny 1938, urodził się 21 października 1918 roku w Michałowicach k. Raszyna, wychowanek Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława IV. Od młodych lat związany ze sportem, w szkole pod kierunkiem nauczyciela WF Adama Kalinowskiego, później jako zawodnik w różnych dyscyplinach: koszykówka, siatkówka, szczypiorniak (piłka ręczna). Występował w barwach klubu Polonia, wielokrotny reprezentant Polski w koszkówce i siatkówce, później trener i działacz koszykówki. W roku szkolnym 1935/1936 zajął drugie miejsce w międzyszkolnych zawodach gimnastycznych o mistrzostwo Warszawy. Był członkiem reprezentacji naszego Gimnazjum, która zajęła pierwsze miejsce w mistrzostwach szkół średnich Warszawy w koszykówce i siatkówce oraz drugie miejsce w szczypiorniaku. W 1938 roku został powołany do kadry narodowej w koszykówce; był jej najmłodszym zawodnikiem. W 1939 roku był w składzie drużyny Polskiej, która w Kownie zdobyła brązowy medal w mistrzostwach Europy w koszykówce.

W czasie wojny pracował jako robotnik. Organizował tajne mistrzostwa drużyn 3-osobowych w siatkówce – jego drużyna zdobyła w nich pierwsze miejsce. Studiował na tajnych kompletach PW działającej pod oficjalną nazwą Wyższa Szkoła Techniczna. Był więźniem Pawiaka. Po wyzwoleniu Warszawy z okupacji niemieckiej został powołany do wojska, do służby kolejowej. Do 1946 roku był dyżurnym ruchu na dworcu kolejowym Warszawa Wschodnia. W 1946 roku powrócił do kariery zawodniczej w barwach „Społem Warszawa”. Z jego udziałem klub zdobył mistrzostwo Polski w siatkówce, wicemistrzostwo w szczypiorniaku i trzecie miejsce w koszykówce. Od 1947 roku grał w drużynie AZS Warszawa w koszykówce w rozgrywkach pierwszej ligii i siatkówce, zdobywając dwa tytuły mistrza Polski. Występował jako kapitan drużyn, był duszą gry; popularnie nazywali go „Bartkiem”. W 1947 roku został powołany do kadry narodowej w koszykówce, jako kapitan drużyny z którą rozegrał około 40 spotkań (6 miejsce w 1947 roku w Mistrzostwach Europy w Pradze), grał również w barwach narodowych w siatkówce. Po zakończeniu czynnego uprawiania sportu w 1952 roku rozpoczął pracę jako trener. Ukończył z wynikiem bardzo dobrym kurs zorganizowany przez AWF w Warszawie otrzymując dyplom trenera koszykówki II klasy. W 1962 roku po kursach szkoleniowych I i II stopnia w Ośrodku Przygotowań Olimpijskich AWF otrzymał dyplom trenera I klasy. W plebiscycie na najlepszych trenerów w 1975 roku zajął drugie miejsce za Kazimierzem Górskim. Był wychowawcą młodzieży w AZS Warszawa, w „Starcie” i przez długie lata trenerem zespołów żeńskich koszykówki w „Polonii Warszawa” – piękne podziękowanie zawodniczek na fotografii poniżej:

Otrzymał wiele odznaczeń, w tym Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, tytuł Mistrza Sportu oraz Złote Odznaki PZKosz i AZS.

Filip Trzaska

aktualizacja: 20 sierpnia 2007

Filip Trzaska, rocznik maturalny 1938, urodził się 26 grudnia 1919 w Łęcznie (obecnie przedmieście Nowego Dworu Maz.), wychowanek Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława IV. Po maturze został powołany do wojska do Szkoły Podchorążych Rezerwy 8 Dywizji Piechoty w Pułtusku, którą ukończył z 4 lokatą uzyskując stopień plut. podchorążego. W wojnie 1939 roku z macierzystym 3 Batalionem Strzelców z Rembertowa, w ramach Armii „Modlin”, walczył pod Mławą oraz w obronie Warszawy. W okresie okupacji pracował w fabryce zbrojeniowej „Avia” przy ul. Siedleckiej, studiując jednocześnie w tajnej SGH, działającej pod kierunkiem prof. Edwarda Lipińskiego pod oficjalną nazwą Miejska Szkoła Handlowa (MSH). W marcu 1944 roku dyrektor Z. Usarek „zwerbował” go do AK i nadał mu pseudonim „Siedlecki”. Przed wybuchem Powstania Warszawskiego w 1944 roku został przeniesiony do Oddziału VI KG AK (BIP), do Akcji „N”. W czasie Powstania, wykorzystując dobrą znajomość języka niemieckiego, jako spiker radiostacji powstańczej „Błyskawica” oraz dowódca patrolu megafonowego, walczył z Niemcami nadając programy informacyjne i komunikaty wojenne w ich ojczystym języku, za co został awansowany do stopnia podporucznika i odznaczony Krzyżem Walecznych.

W lutym 1945 roku został powołany do wojska, zataił przynależność do AK i udział w Powstaniu i na podstawie oryginalnego świadectwa ukończenia podchorążówki w 1939 roku został awansowany do stopnia ppor. i skierowany do II Armii, 8 Dywizji LWP, w rejon Odry i Nysy Łużyckiej. Po zakończeniu wojny jego jednostka (36 pp) została skierowana do Leska, w Bieszczady do walki, czyli pacyfikacji oddziałów UPA i przygotowania do późniejszej akcji „Wisła”.

W październiku 1945 roku został zdemobilizowany, a w listopadzie podjął pracę w Księgarni Wydawniczej Trzaska, Evert i Michalski. Po weryfikacji studiów okupacyjnych uzyskał dyplom ukończenia SGH. Od 1952 roku pracował na kierowniczych stanowiskach w wielu instytucjach wydawniczych, jak Państw. Wyd. Techniczne, Czasopisma Techn. NOT, a ostatnio Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych. Prowadził działalność szkoleniową i pedagogiczną, był wykładowcą w Instytucie Poligrafii PW oraz na Wydziale Dziennikarstwa UW. Jest autorem licznych publikacji, jak „Poradnik Redaktora”, „Podstawy Techniki Wydawniczej”, „Sylwetki Członków Koła Komendy Głównej AK”, „Klub Miłośników Historii Księgarstwa – Sylwetki Członków”. Ma konkretne zasługi dla naszego Koła Wychowanków jako realizator i redaktor-edytor 2 tomów Monografii Gimnazjum i Liceum im. Władysława IV oraz jako inicjator wskrzeszenia i redaktor-wydawca biuletynu „Ławy Skrzypią”. Otrzymał wiele odznaczeń, jak Krzyż Walecznych, Warszawski Krzyż Powstańczy, Krzyże Kawalerski i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

Andrzej Siekierski

aktualizacja: 31 sierpnia 2011

Andrzej Siekierski, rocznik maturalny 1938, urodził się 7 lutego 1919 roku we Lwowie (następne pokolenie walczących Orląt Lwowskich), wychowanek Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława IV. Początkowo uczęszczał do Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego; naukę w Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława IV rozpoczął w 1932 roku. Był członkiem chóru szkolnego prowadzonego przez Piotra Moosa. Języka francuskiego dobrze go nauczyła Madame Janina Piasecka-Łukasiewicz, co bardzo się przydało w czasie wojny w Rumunii i we Francji. Po maturze zdał egzamin na Politechnikę Warszawską.

Przed rozpoczęciem studiów został powołany do wojska do Szkoły Podchorążych Łączności w Zegrzu. To był początek jego szlaku bojowego, bo 1 września 1939 roku w stopniu kpr. pchor. jako dowódca radiostacji dużej mocy był już pod Wieluniem z kompanią radiową Armii „Łódź” gen. Juliusza Rómmla, z którą przeszedł szlak bojowy na trasie Wieluń – Łódź – Warszawa – Włodawa – Włodzimierz Wołyński. Po kampanii wrześniowej przez Rumunię (tam przez miesiąc przebywał w obozie dla internowanych) i Grecję dostał się do Francji, gdzie otrzymał przydział do kompanii łączności 1 Dywizji Grenadierów gen. Bronisława Ducha i jako zastępca dowódcy plutonu wziął udział w kampanii francuskiej 1940 roku. Po kapitulacji Francji i rozwiązaniu dywizji przedostał się do „wolnej” Francji (część kraju, w której premierem był marszałek Petain).

W oczekiwaniu na przerzut do Anglii rozpoczął studia w Instytucie Elektrotechnicznym w Grenoble. W 1942 roku po zajęciu całej Francji przez Niemców został zaangażowany do polskiej siatki wywiadowczej (F-2) Naczelnego Wodza, jako agent-radiotelegrafista; siatka wywiadowcza F-2 została uznana przez francuski Ruch Oporu (FFI). Posiada francuski stopień wojskowy podporucznika i polski kapitana oraz odznaczenia francuskie: Krzyż Kawalerski Legion d'Honneur, Krzyż Wojenny Croix de Guerre i polskie: Krzyż Walecznych (wzór 1920 i 1944), Krzyż Partyzancki, Krzyż Kawalerski Polonia Restituta. Po zakończeniu wojny w 1945 roku podjął pracę w Paryżu w Zakładach Elektrycznych Charpentier, jako główny elektryk. Studia rozpoczęte w Instytucie Elektrotechnicznym w Grenoble kończył na Politechnice Warszawskiej po powrocie do kraju w 1947 roku uzyskując w 1952 roku dyplom inżyniera łączności. Początkowo pracował w Polskim Radiu (przy odbudowie i budowie radiostacji), potem w Ministerstwie Łączności oraz w handlu zagranicznym. Opublikował dwie książki: „Atlas lamp nadawczych” i „Diody i tranzystory. Dane techniczne i charakterystyki”. Przetłumaczył z języka niemieckiego monografię „Technika pomiarów tranzystorów” Reinholda Paula, wydaną w języku polskim w 1973 roku. Był wieloletnim aktywnym członkiem Koła Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława IV. Zmarł w Warszawie dnia 11 sierpnia 2011 r. w wieku 92 lat. Spoczywa na Wojskowym Cmentarzu na warszawskich Powązkach.

Jerzy Wyszomirski

aktualizacja: 25 stycznia 2008

Jerzy Wyszomirski urodził się 10 marca 1920 r. w Warszawie w rodzinie kolejarskiej. Młodość (1920–1928) spędził w Częstochowie po oddelegowaniu ojca do pracy w PKP w tym mieście. W 1928 r. rodzice przenieśli się do Piotrkowa Tryb., gdzie początkowo chodził do szkoły powszechnej i do Państwowego Gimnazjum im. Króla Bolesława Chrobrego; tu ojciec dalej pracował w PKP. W 1934 r. przeniósł się z rodzicami do Warszawy i kontynuował naukę w 8-klasowym Gimnazjum im. Króla Władysława IV. Po maturze zdał konkursowy egzamin na Wydział Mechaniczny Politechniki Warszawskiej i zgodnie z dekretem Prezydenta RP został powołany do Junackich Hufców Pracy; budował „drogę junaków” w Zakopanem. 1 X 1938 r., po odroczeniu studiów, został powołany do wojska na Kurs Podchorążych Rezerwy 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w Brześciu n. Bugiem. Z kolei 1 VIII 1939 r. na rynku w Szczercowie k. Bełchatowa został awansowany do stopnia plut. podchorążego; w ramach Armii „Łódź” budował okopy nad rzekami Wartą i Widawką. W końcu VIII 1939 r. został przeniesiony na Polesie do macierzystych garnizonów 84 pułku piechoty w Pińsku i Łunińcu (gdzie stacjonował samodzielny batalion).

Po wybuchu wojny – 8 IX 1939 r. został mianowany dowódcą drużyny złożonej z kursantów łączności w 1 komp. 84 (184) pp. w Pińsku, z którym brał udział w walce z Niemcami o Brześć n. Bugiem i Kobryń w ramach 30 (60) rezerwowej dywizji piechoty. Po zakończeniu walk oddziały Samodzielnej Grupy Operacyjnej (SGO) Polesie, wycofujące się w kierunku Kowla i granicy rumuńskiej, zostały zaatakowane przez Ukraińców z UPA. Po wkroczeniu wojsk sowieckich do Polski 17 IX 1939 r. oddziały SGO Polesie pomaszerowały przez Włodawę, Jabłoń i Parczew w kierunku Kocka i Dęblina w celu uzupełnienia zapasów broni i amunicji w magazynach wojskowych w Stawach k. Dęblina. Po drodze musiały walczyć na dwa fronty, z cofającymi się na zachód Niemcami i atakującą ze wschodu Armią Czerwoną. Po walkach w rejonie Woli Gułowskiej, Krzywdy, Helenowa i Kocka w dniu 6 października 1939 r., z powodu braku amunicji, 60 dywizja skapitulowała. Po ucieczce z kolumny jenieckiej, dzięki pomocy kolejarzy, kol. Wyszomirski powrócił do Warszawy. W okresie okupacji niemieckiej podjął studia na tajnej PW, która zorganizowała m.in. Państwową Szkołę Metaloznawczo-Odlewniczą i Państwową Wyższą Szkołę Techniczną. W czasie Powstania Warszawskiego został aresztowany na Pradze i osadzony w obozie przejściowym w Pruszkowie, skąd uciekł i ukrywał się w niemieckim majątku Wroników k. Rozprzy w okolicach Piotrkowa Tryb.

Po zakończeniu wojny powrócił do domu; wiosną 1945 r. z Grupą Operacyjną Ministerstwa Przemysłu podjął pracę na Ziemiach Odzyskanych w Miastku k. Słupska, gdzie uruchomił wodociągi i dostawy prądu elektrycznego. W 1947 r. powrócił do Warszawy i podjął pracę zawodową w warsztatach szkolnych Technikum przy ul. Targowej, potem w Centr. Zarządzie Przem. Metalowego. Jednocześnie kończył studia na PW (w dawnej Szkole Wawelberga), gdzie uzyskał tytuł inżyniera mechanika, a następnie mgr inż. ekonomiki i organizacji przemysłu metalowego. Poza tym pracował jako tłumacz tekstów technicznych na zlecenie NOT; był też pilotem wycieczek zagranicznych. 30 IX 1981 r. przeszedł na emeryturę po zaliczeniu 43 lat pracy zawodowej, studiów i służby wojskowej. Aktualnie jest na emeryturze, wciąż żywo interesuje się postępem i rozwojem techniki (opublikował ok. 80 artykułów), bierze czynny udział w spotkaniach nielicznych już „Kleeberczyków” z Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga.